Back in town

Howdy people!

Of eigenlijk moet ik zeggen: Hallo mensen! Ik schrijf dit stukje namelijk vanuit hotel Westeinde in Maassluis. Yep, het zit erop, we zijn weer in het land!

Vanmorgen om half 9 werden we wakker gebeld door de automatische wekservice. En dat was best vervelend. Niet alleen omdat we pas rond half 6 lagen te slapen. Ook niet zo zeer omdat we ons beseften dat de vakantie er nu echt op zit. Maar vooral omdat we eigenlijk om half 10 pas wakker wilden worden, maar omdat de tijdinstelling van het toestel op onze kamer niet goed was, werden we dus een uur te vroeg gewekt. Gelukkig vielen we vrij snel nog een uurtje in slaap en begon de dag toch nog volgens plan.

Na de laatste douche en het inpakken van de laatste spullen, checkten we op tijd uit en zaten we om 11 uur stipt in de auto, op weg naar National om deze weer in te leveren. Dat inleveren was een fluitje van een cent: parkeer de auto op de aangewezen plek, dan komt er een mannetje naar je toe met een barcode scanner, die scant de auto, je krijgt er een bonnetje uit en thank you, that’s all! Alleen kregen wij nog een flinke borgsom terug, dus moesten we het hele autopark over binnenlangs tussendoor op weg naar de customer service. We werden geholpen door hetzelfde mannetje dat ons eerder de auto meegaf, dus dat was ook wel weer toevallig. Na een speurtocht van zo’n 10 minuten had hij het geld bijeen gevonden en konden we omstreeks 12 uur, 2 uur voor vertrek, naar de shuttlebus.

Even later waren we bij Terminal 5, de Delta terminal. Hier konden we zelf onze boarding passes uitprinten en dat ging vrij soepel, al bleef de machine op een gegeven moment bonnetjes voor ons uitspugen. Twee dode bomen verder was de machine uitgespuugd en vervolgden we onze weg naar de baggage drop off.

De vriendelijke medewerker aan het begin van de rijen wees ons naar de juiste rij en zo’n kwartier later bleek dat dus niet de juiste rij te zijn. Bedankt, meneer! Sterker nog, omdat de vlucht door KLM werd uitgevoerd (iets dat wij niet van tevoren hadden gehoord – sterker nog, de KLM site verwees ons een dag eerder nog naar die van Delta Airlines), moesten we niet bij Terminal 5, maar bij Terminal 2 zijn. Gelukkig zat die terminal maar een kilometer of 2 verder. Dus wij op zoek naar de bus die ons daarheen kon brengen. Na een korte zoektocht, hadden we de bus gevonden en een kwartier later waren we bij Terminal 2. Om 1 uur, een uur voor vertrek.

De tassen werden gewogen en konden we vervolgens inleveren bij de TSA, die met hun röntgenapparaat controleerden of wij geen verkapte terroristen waren. Vervolgens mochten we doorlopen naar rij numero 2, waar security onze paspoorten en boarding passes grondig inspecteerden. Even later was daar rij numero 3, waar de handbagage dezelfde grondige onderzoeken moesten doorstaan als onze reistassen. Zelfs onze schoenen moesten we uittrekken. Alles voor de veiligheid hè :-) Maar toen dat allemaal geregeld was, konden we gelukkig weer verder. 10 over half 2, 20 minuten voor vertrek.

Omdat we in de haast en consternatie nog niets hadden gegeten, liepen we naar de Brea Bakery voor een broodje om mee te nemen. Er stond echter een redelijke rij en iedereen in de rij werd één voor één persoonlijk geholpen door alle één de medewerkers die er waren, dus besloten we gezien de tijd een tentje verder te kijken. Hier hadden ze voorverpakte sandwiches en muffins, en we waren meteen aan de beurt, dus dat scheelde weer een stuk. Onderweg hebben we nog een zakje kauwsnoepjes opgepikt tegen de landingsoorpijn en toen liepen we door naar Gate 28. Vijf voor twee, nog 5 minuten... Ruim op tijd dus! Relaxed en vooral helemaal niet gehaast liepen we door de gate naar ons vliegtuig.

En toen begon de reis naar huis echt. Omdat we zo weinig hadden geslapen, dachten (of eigenlijk hoopten) we dat we in het vliegtuig wel even konden bijslapen. Dat ging vier keer een uur (Marjolein) en tien minuten (ik) goed. Verder hebben we ons weer vermaakt met films, series, spelletjes en het wonderschone uitzicht van de ondergaande én opkomende zon.

  

En 9 uur later (of eigenlijk 18 uur later met het tijdsverschil), een uur vroeger dan gepland, landden we alweer in Amsterdam. Onze tassen waren de eersten op de band dus binnen 2 minuten stonden we alweer helemaal klaar in de aankomsthal, waar we werden opgewacht door Marjolein d’r ouders.

En daarmee eindigt onze fantastische drieweekse reis West-Amerika! Ik kan het echt iedereen aanraden, de westkust is zo veelzijdig! Of je nu van het groene leven houdt (Yosemite) of juist van het ruige woestijnlandschap (Death Valley), hou je van eindeloze leegte waar je stil van wordt (Grand Canyon) of juist van het levendige, drukke gekkenhuis (Las Vegas), Amerika heeft echt voor elk wat wils. Ik zou er nog eindeloos over verder kunnen schrijven... maar dat doe ik niet :-) Lees de hele blog nog maar eens door en je komt zelf tot de conclusie dat het echt een geweldige vakantie was!

That’s all, folks! See you around, have a nice day!
Kevin

How are you doing folks?

Een hele goedenacht zeg ik, vanuit onze laatste vakantiebestemming: Los Angeles!

Ik ben trouwens weer helemaal vrolijk hoor. Hoewel de uitslag nog niet weg is (zal nog paar dagen duren) is de jeuk een stuk minder en zie ik het allemaal weer zonnig en positief in. :-) Want we hebben er niets aan als we daar bij stil blijven staan. Ik had het er alleen woensdag wel even mee gehad en heb dat lekker van me af kunnen schrijven. Waar zo’n blog niet allemaal goed voor is. ;-)

Inmiddels is het al 04:00 uur geweest (vrijdag op zaterdagnacht) en zijn wij dus nog steeds in de weer. Dit is een hele bewuste keuze, zodat we morgen (na maar een paar uurtjes slaap) hopelijk moe genoeg zijn om tijdens de 11 uur durende terugvlucht wat te slapen. :P

Ik zal nu over onze laatste volle dag Amerika schrijven en dan zal Kevin onze blog afsluiten.

Omdat we vannacht laat op bed lagen en we wisten dat DisneyLand vandaag tot maar liefst 24:00 open zou zijn, hadden we de wekker om 09:00 uur gezet. De bedoeling was dat we dan zouden gaan douchen, beneden bij het (hotel) café restaurant zouden gaan ontbijten en daarna zouden we rond 10:30 uur naar het park vertrekken. We zitten hier namelijk nog op 45 rijminuten afstand van het park. Is echt bizar trouwens: in 3 kwartier rij je van Maassluis naar Utrecht en hier rij je in 3 kwartier van het ene deel van Los Angeles naar het andere deel. Maar onze ochtend begon vandaag net even iets anders omdat... WE ONS HEBBEN VERSLAPEN!!! Kevin werd wakker, keek op de wekker en zag dat het ineens al 10:30 uur was: oeps! Hij heeft mij meteen wakker gemaakt (we dachten dat we allebei onze telefoonwekker hadden gezet, maar blijkbaar hadden we het niet daadwerkelijk gedaan) en toen zijn we maar op ons gemakje gaan douchen. Laat waren we toch al en uiteindelijk was het ook geen ramp, omdat we toch nog tot 24:00 ‘speling’ hadden. Het ontbijt hebben we hier wel overgeslagen en rond 12:00 uur zaten we weer in de auto: klaar voor dag 2. :-)

Vandaag was het alleen wel een heel stuk drukker en we hadden nog maar net een parkeerplekje: helemaal bovenop het dak op niveau ‘Minnie’. De tram bracht ons weer naar het park en na de tassencontrole stonden we binnen. Het was toen inmiddels 13:00 uur, dus we hadden van 13:00 – 24:00 de tijd, hoewel we er van overtuigd waren dat we nooit tot het einde zouden blijven...

Omdat we dus nog niets gegeten hadden, zijn we eerst gaan lunchen. Dat hebben we gedaan bij het ‘Carnation Café’, wat zich in de Main Street USA bevond. Je had hier een gezellig terras en onze club- and turkeysandwich smaakten hier uitstekend. Toen we uitgegeten waren, hebben we de ober ook zijn ‘upsell’ nog gegund door een ijscoupe als dessert te nemen. Dit ijsje was erg zoet (maar lekker) en hebben we samen gedeeld. :-) En tijdens de lunch hebben we de plattegrond van het park bestudeerd en besproken wat we deze dag in ieder geval graag zouden willen doen.

En toen was het alweer 14:00 uur en kon onze eerste dag DisneyLand écht beginnen. In eerste instantie leek het park trouwens even groot als DisneyLand Parijs, maar later bleek dat deze indruk onjuist was: dit park is toch wel veel groter! Zo heeft Parijs ‘maar’ 4 landen, waar DisneyLand Los Angeles er 7 heeft: Tomorrowland, Fantasyland, Mickey’s Toontown, Frontierland, Critter Country, New Orleans Square en Adventureland. In elk land zijn er vooral heel veel winkeltjes, eet- en drink tentjes en attracties en wij hadden qua attracties een selectie gemaakt, van welke we echt wilden doen vandaag.

Omdat het erg druk was (vooral met gezinnen met kleine kinderen en schoolreisjes), waren ook de ‘fastpasses’ beschikbaar voor de meest populaire attracties. Dit is een pas die je bij de ingang kan halen, na het scannen van je entreebewijsje, en waar een tijdsperiode van een uur op staat waarop je terug kan komen en de attractie kan doen. Zo hadden we bijvoorbeeld om 16:00 uur een fastpass gehaald voor de ‘Big Thunder Mountain’ waar we tussen 20:00 en 21:00 in konden. En als je dan tussen 20:00 en 21:00 terugkomt en je ziet een wachtrij van 45 minuten, loop jij die via een andere ingang mooi voorbij, dus dat is wel heel leuk. Maar je moet dan wel je attracties plannen en soms van hot naar her lopen. Dus we hebben bij een stuk of 4 attracties de fastpass gebruikt en bij de rest zijn we gewoon in de rijen gaan staan.

  

  

De langste wachttijd vandaag was 50 minuten en de kortste 10 minuten, dus al met al viel het reuze mee. Tijdens het wachten hebben we ons ook weer verbaasd over sommige vreselijk irritante jengelende eigenwijze kinderen. Pff... ga jij maar eens als ouders (zonder buggy) 45 minuten met een kind van 1-2 jaar in een wachtrij staan. Nou, wij hebben hier meteen besloten dat, als wij ooit aan kinderen beginnen, die pas met ons mee naar een pretpark gaan als ze oud genoeg zijn om zelf te lopen en overal in kunnen. Want het is ook heel dom van ouders om je kind mee te nemen in een rij voor een achtbaan, om er dan vervolgens bij de ingang op attent gemaakt te worden dat je kind niet aan de minimale hoogte voldoet en je dan je huilende kind mag troosten en je de rij uit wordt gezet. Pff... Maar dat even geheel ter zijde.

Maar gezien het tijdstip waarop wij nu nog achter de laptop zitten, kan ik je vertellen dat we onze tijd wel degelijk tot het einde ‘nodig’ hebben gehad. Want om 23:45 uur stonden we nog in de rij voor de Space Mountain (met deze attractie zijn we begonnen en hier wilden we ook mee eindigen) en om 00:30 uur liepen we pas het park uit!

Nu moet ik zeggen dat we ook pas om 22:00 zaten te dineren, (wel in het leukste en duurste restaurant van het park: namelijk het restaurant waarbij de tafeltjes uitkeken op de bootjes van de populaire ‘Pirates of the Caribbean’ attractie) omdat we hier onze zinnen op hadden gezet. Het restaurant was namelijk de hele avond volgeboekt met reserveringen, dus we moesten op de gok terugkomen en mazzel hebben dat er toch nog een tafeltje vrijgekomen was. En dus besloten we om het om 21:30 nog een keer te proberen, aangezien de keuken rond 22:00 zou sluiten en het dan hopelijk niet zo druk meer was. En we hadden inderdaad mazzel dat er weer een tafeltje vrij was en dat we nog terecht konden! :-) We hebben heerlijk gegeten en genoten van onze laatste malse grote Amerikaanse steak. De bediening was ook weer super vriendelijk en een uurtje later liepen we met een voldaan gevoel naar de volgende attractie. We hebben bij dit restaurant trouwens ook meteen met onze laatste Dollars betaald en zijn nu ‘blut’. Nou ja, niet helemaal hoor: alles wat we morgen op het vliegveld nog uitgeven, kan allemaal op de creditcard. Daar zijn ze hier trouwens dol op: bijna alles wordt met creditcard betaald, zelfs een flesje water van 1 Dollar! Maar het is ook gewoon hartstikke handig en je hoeft niet zoveel contant geld bij je te hebben.

Maar om nog even terug te komen op ons dagje DisneyLand: we hebben een TOP dag gehad, we hebben alle attracties gedaan die we van tevoren wilden doen, we hebben ons laten verrassen, we hebben gelachen en we hebben weer heel veel indrukken opgedaan.

Zo uitgebreid als Kevin de attracties van gisteren trouwens heeft omschreven, zo doe ik dat dus niet. Ik kan alleen maar zeggen dat ik dit park van harte kan aanraden als je hier ook een keer op vakantie gaat, want de hele sfeer en de attracties zelf zijn gewoon perfect georganiseerd. En wat ook weer opvalt: het hele park is schoon! Zowel de toiletten als het park zelf. Overal staan prullenbakken en ook scheiden ze het afval meteen: er zijn prullenbakken voor flesjes en prullenbakken voor overige dingen. Dit is ons tijdens de vakantie echt opgevallen: Amerikanen zijn terecht trots op hun land en zijn keurig opgevoed en ruimen rotzooi echt netjes op en laten dingen ook netjes achter. Hier kunnen nog veel Europeanen een voorbeeld aan nemen!

Wat we echter niet zullen missen, zijn de overdreven ‘How are you doing folks?’ zinnen, die je bij elke toeristische trekpleister naar je hoofd geslingerd krijgt. Vaak menen ze het niet eens, maar dat overdreven vriendelijk doen is ook typisch Amerikaans. Gelukkig zijn de meeste Amerikanen ook wel écht heel vriendelijk en doen ze niet alsof. Maar dat weer even ter zijde.

Om 01:00 uur zaten we in één van de laatste trams terug naar de parkeergarage en een uurtje later waren we weer op onze hotelkamer.

Inmiddels is het al 05:00 uur! dus dat vind ik een mooie tijd om te stoppen en om ook dit stukje te plaatsen. Jullie zijn nu weer helemaal up to date. :-)

We vertrekken straks trouwens om 10:30 uur (het is hier 9 uur vroeger dan in Nederland), checken uit, rijden dan eerst naar het autoverhuurbedrijf om de auto terug te brengen en gaan dan met een shuttle bus naar het vliegveld. Mijn moeder is vanmiddag zo lief geweest om alvast online voor ons in te checken (kan 24 uur voor vertrek maar wij waren natuurlijk de hele dag in DisneyLand), zodat we straks alleen nog maar onze boarding passes hoeven uit te printen en onze bagage hoeven af te geven en als dan alles goed gaat, gaan we om 14:00 uur de lucht in (23:00 NL tijd) en landen we zondagochtend rond 09:00 Nederlandse tijd op Schiphol. Dat wordt dus wel even pittig, want we gaan hier op zaterdagmiddag weg en komen op zondagochtend in Nederland aan. Dan hebben wij er al een hele dag op zitten en vanwege het tijdverschil, komt daar de hele zondag ook nog bij. Dus die zondag willen we proberen wakker te blijven en dan heb ik het vermoeden dat we rond 20:00 uur helemaal versleten op bed zullen liggen. Maar komt helemaal goed.

Ik hoop dat jullie genoten hebben van onze verhalen en wie weet tot een volgende vakantie!

Marjolein

Van Pismo naar Pluto

Goedenacht!

Het is nu 5 voor 3 ’s nachts en wij zijn nog steeds wakker :-) Druk bezig met tassen inpakken, spullen opruimen en ons klaarmaken voor de grote vlucht terug naar Nederland. Maar eerst nog even vertellen wat we gisteren allemaal gedaan hebben! Als mijn stukje dan klaar is, kan Marjolein alles over vandaag vertellen en kan ik verder met koffers pakken.

De wekker in Pismo Beach ging al om 5:45 af. Vandaag was namelijk de eerste dag van twee dagen Disneyland, en omdat we een beetje op tijd in het park wilden zijn én we nog ruim 4 uur moesten rijden, wilden we vroeg vertrekken. Na een stevig ontbijt in het hotel reden we richting Los Angeles. Op weg naar LA hebben we nog een tussenstop gemaakt bij het strand van Pismo voor een paar foto’s.

Daarna reden we in één keer door naar Disneyland. Nou ja, in één keer, er stond nog wel flink wat file waardoor we er zo’n 5 uur over gedaan hebben. En dat was niet het enige...

Na zo’n 3 uur rijden was het tijd voor een bestuurderswissel. We wisselen namelijk om het uur à anderhalf uur van bestuurder, zodat we allebei een beetje wakker blijven. Toen Marjolein weg wilde rijden, begon de auto te piepen en begon het lampje BRAKE te branden. Oh jee, het zal toch niet mis gaan zo vlak voor het einde?

Wij op zoek naar een garage. Waar onze TomTom erg goed is in de juiste weg wijzen, is hij minder sterk in het vinden van “Nuttige Plaatsen” die ook nog bestaan, want de eerste drie garages die we vonden, waren inmiddels allemaal al failliet, verhuisd of op andere manier verdwenen. Uiteindelijk kwamen we bij een kleine garage, waar we netjes geholpen werden. De remmen werden gecontroleerd, de motorkap ging open en alles leek in orde. Wat was nou het geval... Dat ene pedaaltje linksvoor, waar ON – OFF op stond en waarvan we niet wisten wat het was, dat was dus de noodrem. En die hadden we tijdens het wisselen per ongeluk gedeeltelijk ingetrapt. Weten wij veel, wij rijden nooit in een automaat! Opgelucht dat er niets aan de hand was, reden we verder en kwamen we om 13:00 uur aan bij het parkeerterrein van Disneyland.

We parkeerden de auto in sectie “Goofy 9E” en gingen met de roltrap naar de tramhalte, waarvandaan de shuttletrams elke 5 à 10 minuten richting park vertrokken. Wel slim hoor, de parkeergarage een eind van het park af bouwen en dan de hele dag pendelen. Even later waren we bij het park en kochten we de “2 days 1 park” kaartjes – dat is een kaartje waarmee je op twee verschillende dagen, één van de twee parken mag bezoeken. Deze dag zouden we het California Adventure Park bezoeken, zodat we de dag daarna naar Disneyland Park zelf konden gaan.

Omdat we voor het eerst op het park kwamen, kregen we een mooie “First visit!” button mee. Die hebben we heel netjes niet opgespeld. Toen we daarna door de fouillering liepen en bleek dat we geen massavernietigingswapens in onze tassen hadden zitten, mochten we -eindelijk- het park op!

We hadden al een plattegrondje meegenomen en een route uitgestippeld. We begonnen “links op de kaart” en liepen dan met de klok mee het park af. Zo gezegd zo gedaan en we hebben alle attracties kunnen doen die we wilden doen – en sommige zelfs twee keer!

We begonnen in de wijk “Hollywood” waar we de MuppetVision 3D attractie ingingen. Even relax inkomen met een 3D-bril show, die erg grappig was, typische Muppet-humor. Daarna gingen we naar Monsters Inc., een attractie met karretjes waar het verhaal van Monsters Inc. kort werd verteld met poppen en zo, best lachen. Vervolgens op naar de Tower of Terror, waarbij je in een lift gaat die ineens als een gek naar beneden valt en daarna nog een paar keer op en neer veert. Lekker voor de adrenaline, dus we konden vol energie weer verder naar de volgende wijk!

Dit was “A Bug’s Land”, zeg maar het kindergedeelte. Ach, we zijn hier waarschijnlijk maar één keer in ons leven, dus laten we dit ook maar meenemen. Daar doken we in “Heimlichs Choo Choo”, een treintje door Lekkerland. Wat wel erg leuk is aan deze attractie: hij speelt in op het reukzintuig. Anders gezegd, als je door koekjesland heen reed met het treintje, rook je ook echt de verse koekjes.

Na dit treintje liepen we naar de wijk “Golden State” voor de koffie. Op weg naar de koffie kwamen we langs een kleine Boudin fabriek, waar ze brood van zuurdeeg bakten. We kregen een rondleiding door de fabriek, wat erg leuk was om te zien.

Hierna was het tijd voor de grootste wijk van het park, de “Paradise Pier”.

Hier gingen we als eerst in de Toy Story Midway attractie. Dit vonden we wel een hele leuke attractie: met een 3D-bril zat je in een wagentje en werd je van scherm naar scherm gereden. Op elk scherm kon je een spelletje spelen: ringwerpen, ballonnen kapotgooien met darts, of met verfballen naar dinosaurussen gooien, elk scherm had een ander spelletje. Aan het eind van het parcours, zo’n 5 spelletjes verder, kreeg je dan je totaalscore te zien. Erg origineel vonden wij, zo’n soort attractie hadden we nog niet eerder gezien!

Vervolgens gingen we in Mickey’s reuzenrad, zodat we een mooi overzicht hadden van het hele park. Na het reuzenrad zijn we teruggegaan naar de Golden State, voor de attractie "Soarin' over California". Dit was erg mooi: je "hing" in een soort simulator voor een levensgroot scherm, waardoor je het gevoel had dat je echt over California zweefde. Het leukste was ook dat we een heleboel bekende plaatsen zagen waar we deze weken geweest zijn, zoals Yosemite, San Francisco en San Diego!

Toen werd het tijd voor een nat pak in de GRR, de Grizzly River Rafting. Vergelijkbaar met de Piraña in de Efteling, maar dan natter (net als in Seaworld, maar dan zonder de waterkanonnen langs het parcours).

En hoe kan je sneller opdrogen dan in een razendsnelle achtbaan? California Screamin, een bijna-2-minuten-durende achtbaan met een looping in het midden, was ook erg leuk. Aanvankelijk had Marjolein haar twijfels over de achtbaan, maar puntje bij paaltje vond ze ‘m zo leuk dat ze me meesleurde om ‘m nog een keer te doen! Ik was helemaal verrast kan ik je vertellen :-)

Na de dubbele achtbaan hebben we nog een keer geprobeerd onze topscore te verbeteren in de Toy Story attractie (ik had de topscore van mijn karretje haha) en toen was het alweer half 9 en gingen de attracties dicht. Er was nog wel een show om kwart voor 9: de “World of Color”.

We zijn daarom nog even blijven plakken om een stukje van de show mee te pakken. Maar deze show was zo mooi en indrukwekkend, dat we zijn blijven hangen. Kun je je de fonteinenshow bij het Bellagio nog herinneren? Neem die show in gedachten, vermenigvuldig dat met tien – nee, honderd – en je hebt een idee wat dit fonteinenspektakel voorstelde. Het was een fonteinenshow met gekleurd licht dat van onder de fonteinen kwam. Daarnaast werden fragmenten van Disneyfilms op het opspattende water geprojecteerd. Het was echt prachtig om te zien – wel heel erg over de top Disney, maar daarom niet minder indrukwekkend.

Uiteindelijk hebben we de hele show uitgekeken en toen liepen we richting uitgang (net als iedereen natuurlijk, dus het was stervensdruk). Rond 10 uur waren we bij de auto en om 11 uur reden we het park uit.

Na een tussenstop bij de in-n-out , een fastfoodketen die in Amerika bekend staat om de verse spullen en de hoge kwaliteit, waren we rond middernacht in het Hacienda hotel, waar we ook onze eerste nachten hebben geslapen. We hebben de auto tijdelijk voor de deur gezet, de spullen uitgeladen, ingecheckt, de tassen naar de kamer gebracht, de auto op de parkeerplaats gezet en toen we eindelijk weer helemaal “gesetteld” waren, vielen we als een blok in slaap.

Marjolein is al een heel eind met haar tas, dus we gaan elkaar aflossen :-) Marjolein gaat nu alles over Disneyland vertellen, en ik ga mijn eigen tas opruimen. Het volgende stukje zal wel één van de laatste worden van deze vakantie. Een stukje waar we eigenlijk helemaal niet naar uitkijken natuurlijk, maar goed het moet een keer ophouden!

See ya!
Kevin

Pech, pech en nog eens pech

Hallo allemaal,

We zijn inmiddels in Pismo Beach aangekomen, maar we hebben helaas nog niets van het mooie strand gezien en zullen dit ook niet meer gaan zien vrees ik. Ik voel me namelijk ontzettend klote, maar daarover straks meer. Ik zal eerst eens met vanmorgen beginnen, alhoewel daar eigenlijk ook begon waarom ik me nu zo rot voel... En ik vind trouwens dat een blog een realiteitsverslag is, dus daar horen ook de minder leuke dingen bij, waardoor ik besloten heb gewoon te vertellen waar ik last van heb.

Gisteravond lagen we eindelijk een keer op tijd op bed (rond 23:00 uur) en we besloten om het ontbijt vandaag te skippen, zodat we tot 10:30 konden slapen. Echt uitslapen hebben we deze hele vakantie nog niet gedaan en aangezien er nog een paar lange dagen aankomen, wilden we de batterijen even opladen. We hadden ook een heerlijk kingsize bed en een mooie kamer, dus alle ingrediënten voor een goede nachtrust waren aanwezig.

Vannacht werd ik echter een stuk of 5x wakker en ik merkte dat ik jeuk had. Nu ben ik altijd nog helemaal slaperig als ik er ’s nachts even uit ga, dus het was een kwestie van krabben en weer verder slapen. Toen ik vanmorgen alleen echt wakker werd, het licht was en ik in de spiegel keek schrok ik me rot: mijn hele lichaam (niet overdreven!) zit onder de uitslag!!! Echt overal en allemaal rode vlekken en plekjes. Daar kwam dus de jeuk vandaan! Nou echt, het ziet er niet uit. Gelukkig is mijn gezicht alleen maar rood en zitten daar de vlekken niet, maar ik heb nog nooit uitslag of iets dergelijks gehad, dus ik had geen idee waar het vandaan kwam. Ik ging meteen nadenken wat ik gisteren allemaal had gegeten en wilde ook bijna het hotel de schuld geven. Misschien heeft er wel één of ander insect/bacterie in het matras gezeten... Maar al gauw trok ik mijn eigen conclusie: die verdomde antibiotica in combinatie met een zonverbranding. In de bijsluiter van de antibiotica stond namelijk dat je huid extra gevoelig is voor de zon en je een grotere beschermingsfactor nodig hebt. Nu ben ik maandag tijdens het busritje in San Francisco (toen het fris was maar wel heel zonnig) een beetje verbrand bij mijn hals en die verbranding is dus binnen 24 uur volledig doorgestraald naar de rest van mijn lichaam. Het verklaart ook waarom ik me gisteren op het Alcatraz eiland ineens naar voelde. Want ik kreeg daar ineens koude rillingen en was de hele dag misselijk. Nu snap ik dat dit allemaal al heeft zitten werken. Bah, bah en nog eens bah. Het zit in ieder geval lichamelijk even niet mee deze vakantie: eerst was ik ziekjes vanwege een zware verkoudheid, toen kreeg ik een koortslip, toen de vervelende kwaal waardoor ik aan de antibiotica moest en nu dit weer!

Na het uitchecken zijn we (op advies van mijn moeder) meteen naar een apotheek gereden, waar ik advies kreeg van een echte apotheker. Deze meneer was heel vriendelijk en zei meteen dat het een allergische zonreactie op de antibiotica was. Hij vond het wel heel bijzonder dat het bij mij overal zat, omdat je dit normaal alleen op de verbrande plekken zou moeten hebben. Ja ja, bijzonder dat zijn die dingen bij mij altijd. :-( Maar goed, ik heb nu dus weer nieuwe pillen: tegen de jeuk. De allergie gaat er niet mee weg want dat zou vanzelf moeten gaan... Ik heb wel meteen mijn laatste twee antibioticapillen in de prullenbak gesodemieterd, want die rotzooi neem ik niet meer in. Ook ongelofelijk trouwens dat ik die allergie op de één na laatste dag van die 10-daagse kuur krijg. Ach ja... pech, pech en dus nog eens pech.

Na dit ‘vervelende begin van de dag avontuur’ zijn we naar Monterey Bay gereden, waar je de bekende Fisherman’s Wharf hebt. Deze heb je ook in San Francisco maar deze was natuurlijk een stukje kleiner en ook minder toeristisch. De bedoeling was om vandaag weer een boottochtje te maken, maar omdat ik nu elke zonnestraal moet vermijden, hebben we deze niet gedaan. Hoewel we m ook niet hadden willen doen als ik die allergie niet had gehad want ... Toen we in Monterey liepen begon het flink te REGENEN! En dat is heel bijzonder hier. Het werd ook fris, dus we zijn heel snel de Wharf afgelopen en zijn bij een restaurant gaan lunchen.

En na de lunch vonden we het wel welletjes en zijn we in de auto gestapt op weg naar Pismo Beach, wat nog zo’n 3.5 uur rijden was. Kevin heeft het grootste deel gereden, zodat ik onderweg mijn ogen nog even dicht kon doen, en om 18:30 waren we hier. Vlak bij het hotel hebben we nog een tussenstop gemaakt bij een grote supermarkt waar we het diner voor vanavond hebben gekocht: we hebben witte pistoletjes gekocht met los ham en brie, dus we hebben de broodjes zelf gesmeerd en lekker opgegeten. Als drankje hadden we er een vers sapje bij en met de banaan en vruchtensalade als toetje, hebben we onze vitaminen ook weer binnen. We hebben zelfs nog een broodje over, wat we alvast gesmeerd hebben en wat we morgenochtend meenemen op onze 4-uur durende reis naar Disneyland! We vertrekken morgenochtend namelijk al om 07:00 uur (eerst even ontbijten om 06:30) zodat we voor 12:00 uur bij Disneyland zijn. Morgen doen we dan Adventureland, wat tot 20:30 uur open is en de vrijdag hebben we dan de hele dag voor het Disneyland park zelf, wat van 10:00 – 24:00 open is. Of we nog puf hebben om morgenavond een stukje te schrijven, blijft dan nog even een verrassing maar ga er maar niet van uit. Dan zal het vrijdagavond worden en hebben jullie vanaf zaterdagochtend NL tijd weer wat te lezen. :-)

  

Ik ga er nu een einde aan breien en maar eens een warme lange douche nemen, want ik zit hier nu op bed met een lange broek, sloffen, een shirtje en twee truien aan en dat is natuurlijk niet echt zoals het moet zijn...

Tot het volgende stukje, wat hopelijk weer wat vrolijker is.

Marjolein

Gevangen door Alcatraz

Hello everybody!

Vanuit de auto naar Pismo Beach ga ik jullie alles vertellen over onze tweede dag San Francisco en de eerste avond in Monterey.

Gisterochtend werden we om 8 uur wakker, zodat we om half 9 nog even konden genieten van het gratis ontbijt. Er waren hier namelijk twee ontbijtjes: een gratis eenvoudig inbegrepen ontbijt, en het “specials” ontbijt waar je vanaf 6 dollar à la carte kon ontbijten. Maar het enige verschil was een eitje (waar we er voorlopig wel genoeg van op hebben hier :-), worst en bacon... Dus het gratis ontbijt was perfect voor ons!

Na het ontbijt hebben we de tassen weer ingepakt en na het gebruikelijke douchen-tanden-poetsen-enzovoorts-ritueel, gingen we op pad naar de pieren van San Francisco. We parkeerden de auto bij Pier 25, een grote openbare parkeerplaats, en liepen het laatste stukje naar pier 33, waarvandaan de Alcatraz cruise vertrok. Mooi op tijd, om 5 voor 12, waren we bij de ingang van de boot. En vijf minuutjes later vertrok deze boot stipt om 12 uur naar het gevangeneiland in de baai van San Francisco.

Om half 1 kwamen we aan op het eiland. We begonnen met het verplichte introductiepraatje op de dok van Alcatraz. Zo werd ons onder meer verteld dat eten, drinken en roken op het eiland verboden is. Gelukkig was een slokje water zo nu en dan geen probleem, het was nog best warm en anders kreeg je het wel warm van de steile berghellingen die beklommen moesten worden.

Na het praatje liepen we naar het theater, waar een 17-minuten durende documentaire werd uitgezonden over het eiland. Dat was best interessant, zo wist ik bijvoorbeeld niet dat het personeel en hun gezin ook op het eiland woonden en dat dat eigenlijk best rustgevend, veilig en zelfs idyllisch was. Of dat het eiland een belangrijke rol heeft gespeeld bij de emancipatie van de “native americans” – de indianen – in de jaren ’60 en ’70.

Na de documentaire begonnen we aan de klim naar de top van het eiland, zo’n 45 meter hoger gelegen. Hier lag het originele gevangenisgebouw, welke we konden verkennen met behulp van een “audio-tour”. Deze toer duurde 45 minuten, waarin je tijdens het lopen door het gebouw op de hoogte werd gebracht van alles wat zich hier heeft afgespeeld. Vooral de “slag om Alcatraz”, een ontsnappingspoging waarbij 7 mensen (4 gevangenen en 3 medewerkers) het leven lieten, werd op een indrukwekkende en levendige manier vertolkt, waardoor de tocht door het gebouw extra interessant was. Die gevangenishokjes zijn echt ongelofelijk klein (1.5 x 3 x 2 meter) en ik kan me voorstellen dat hier opgesloten zitten echt een straf was.

Na de audio-tour was het alweer half 3 en gingen we op weg naar de dok om de boot terug naar het vasteland van San Francisco te nemen. Daarna zijn we eigenlijk meteen naar de auto doorgelopen, op doortocht naar Monterey. Het was een relatief kort ritje (iets meer dan 2 uur rijden, een van de kortste afstanden deze vakantie), maar door de files in en rond San Francisco hebben we er toch nog dik 3 uur over gedaan. Halverwege reden we langs een grote Safeway supermarkt, waar we nog even de laatste inkopen voor deze vakantie gedaan hebben (nog wat Red-Bulletjes, flesjes water, vers fruit, kauwgom en andere spulletjes).

Aangekomen in Monterey, zijn we ingecheckt en meteen naar de kamer gegaan. Hotel Abrego, ons hotel in Monterey, had een hele mooie kamer met een groot bed, grote televisie en uitstekende douche, dus dat was wel lekker! We zijn meteen gaan douchen en even later, rond 8 uur, gingen we op weg om een hapje te eten.

Het restaurant van het hotel, waar we aanvankelijk onze zinnen op hadden gezet, was echter helemaal niet gezellig. Er was geen muziek, er zaten praktisch geen mensen binnen (en de drie mensen die er zaten, waren Hollanders) en de kaart was ook niet echt in ons straatje. Dus besloten we een leuk restaurantje in de buurt te zoeken.

Bleek er dus helemaal geen leuk restaurant in de buurt te zijn... Hebben wij weer! Uiteindelijk, na een uur zoeken en de weg vragen, hebben we toen maar lekker een zak junkfood gehaald bij de Jack in the Box en deze heerlijk op de kamer opgegeten. En volgens mij was dat nog het gezelligste etentje dat we hier in de buurt konden hebben!

Na het eten hebben we nog even wat spulletjes in de tassen opgeruimd, de laatste dingetjes op internet opgezocht en toen was het tijd om een keer lekker vroeg naar bed te gaan en uit te slapen, want deze echte reis begint er nu wel een klein beetje in te hakken. Dus om 10 uur lagen we op één oor en vervolgden we onze reis naar Dromenland.

Tot de volgende keer!
Kevin

San Francisco, the city of hills

Hi there!

Ik mag over onze eerste volle dag San Francisco schrijven, dus ik ga gauw aan het verslagje beginnen.

Op maandagochtend 23 mei ging om 08:00 uur de wekker, omdat we de dag goed wilden benutten. Vanaf het hotel was het nog een half uurtje rijden naar de stad, dus we hadden het idee om om 09:30 te gaan ontbijten en om rond 10:00 uur weg te rijden. We hadden alleen niet goed gekeken naar de ontbijttijden, want het gratis (continental) ontbijt was maar tot 09:30 uur… Dus we waren te laat! Toen besloten we maar om meteen door naar de stad te rijden en om daar ergens bij de beroemde Fisherman’s Wharf te gaan ontbijten.

We parkeerden de auto voor 15 Dollar (valt reuze mee in zo’n wereldstad) op een parkeerplaats, waarvandaan het nog zo’n kleine 20 minuten lopen was naar de Wharf. Maar voordat we naar The Wharf gingen, zijn we eerst bij de kaartverkoop voor de Alcatraz (het bekende eiland in de San Francisco Bay, waar o.a Al Capone gevangen heeft gezeten) excursie in de rij gaan staan. We hadden al gelezen dat deze excursie ontzettend populair is en dat je je kaartjes in het hoogseizoen al minimaal een week van tevoren moet kopen. Wij dachten echter dat we in het laagseizoen en op een maandag in de ochtend nog wel kaartjes konden kopen voor dezelfde middag… nou niet dus! Gelukkig waren er nog wel kaarten beschikbaar voor de dinsdag (de dag erna) en hebben we die meteen gekocht. De kaartjes waren voor de boot van 12:00 uur, dus helemaal prima.

Nadat we deze kaartjes op zak hadden, zijn we doorgelopen naar The Warf, waar we bij het Eagle Café een heerlijk a la carte ontbijt hebben genuttigd. Daarna hadden we weer genoeg energie voor de rest van de dag.

Omdat we de Alcatraz excursie de volgende dag zouden doen, werd onze maandag ineens een relaxed dagje en konden we alles op ons gemak bekijken. We zijn eerst de gezellige Wharf afgelopen (veel visrestaurants, winkeltjes en eettentjes) en hebben daarna een kaartje gekocht voor de twee uur durende sightseeing bus. Dit was geen hop on hop off bus, maar echt een bus (wel met open dak) waarbij je twee uur achterover kon zitten en langs alle highlights van de stad werd gereden. Dit was natuurlijk erg interessant en ook wel relaxed. Het weer was alleen mwah. In de zon uit de wind was het heerlijk maar in de schaduw op het dak van de bus in de wind was het koud. Maar aan alles was gedacht: want de buschauffeur had dekentjes bij zich! :-)

Bij de Golden Gate Bridge zijn we wel even uitgestapt en kregen we 20 minuten om foto’s te maken en om even rond te kijken. Die brug is hartstikke groot hoor en het is dat hij wereldberoemd is, maar echt heel boeiend vonden we m eerlijk gezegd niet echt... Een stukje geschiedenis is wel dat deze brug niet goud is (maar bruin) en ook nooit goud is geweest, maar dat deze zo genoemd is omdat er op deze plek zoektochten naar goud zijn geweest.

Tijdens het busritje zagen we bij een stukje (net voorbij de drukke haven) twee mannetjes staan met een bord ‘boat rides to The Golden Gate Bridge and around Alcatraz for just 15 Dollar per person’ wat ons wel aansprak. Bij de haven zelf hadden ze deze boottochten namelijk ook maar deze kostten gemiddeld tussen de 25 en 35 Dollar per persoon. Dus na de bustour vonden we het wel een idee om hier nog even naartoe te lopen. Zo gezegd zo gedaan en hoewel ik het eerst niet helemaal vertrouwde (twee van die grote negers… waarbij ik niks tegen Negers heb maar het was even het totaalplaatje), hebben we 2 kaartjes gekocht voor de boottocht van 16:30 uur.

Omdat het op dat moment 15:45 uur was, zijn we nog een stukje doorgelopen en hebben we op een terrasje nog wat gedronken. De Samuel Adams biertjes smaken Kevin hier trouwens uitstekend en de non alcoholische cocktails (met watermeloen bijvoorbeeld) gaan er ook wel in! Omdat ze je aanraden om hier namelijk echt zonder alcohol achter het stuur te kruipen, spreken we van tevoren af wie er terugrijdt. Ik was deze keer de BOB, dus Kevin kon een lekker biertje nemen.

Om 16:20 uur waren we weer bij de boot (die er gelukkig nog lag) en werden we zeer vriendelijk aan boord geholpen door één van die grote donkere mannen. En dit was echt een gezellige, vrolijke en prima kerel die we aan het einde ook nog een leuke fooi hebben gegeven. :-)
Het boottochtje zelf was heerlijk. Was wel fris want er stond veel wind, maar ook hier waren dekentjes en om het buiswater konden we allemaal wel lachen. We zijn eerst naar de Golden Gate Bridge gevaren (vanaf de onderkant en vanaf het water is die brug al veel indrukwekkender) en daarna zijn we om het Alcatraz eiland heen gevaren. Al met al was het uur zo voorbij en meerden we om 17:30 weer aan in de marina.

  

Inmiddels hadden we ook best wel trek gekregen en besloten we om bij de Fisherman’s Wharf een leuk restaurantje op te zoeken. Ik had die ochtend een pizzeria gezien (Luigi’s Pizzeria), waar we uiteindelijk ook beland zijn. We hadden eerst een tafeltje in het midden van de zaak, maar na een kwartiertje zaten we aan een tafeltje bij het raam met een schitterend uitzicht op de haven. Ach, als je brutaal bent en iets vriendelijk vraagt, kan bijna alles. ;-)

Zelf had ik een small pizza (omdat die hier al mega zijn) en Kevin nam toch de medium variant. Ik was al benieuwd of hij deze helemaal op zou kunnen, en hoewel hij enorm zijn best heeft gedaan, bleef er toch een slice over. :P

Na ons diner, zijn we weer teruggelopen naar de auto en zijn we nog een stukje door de stad gaan rijden. San Francisco is namelijk een stad die op een heuvel ligt en in de stad zie je dat overal terug. Dan lopen er ineens enorm steile wegen omhoog en ook weer naar beneden. Op deze wegen mogen ook geen bussen en vrachtwagens komen, dus de buschauffeur van eerder die dag had ons al de tip gegeven om zelf nog even naar boven te rijden en om hier van het uitzicht te genieten. En dat hebben we gedaan. Was wel bizar hoor. Op een gegeven moment stonden we bovenaan zo’n steile weg en moesten we weer naar beneden. Nou je zag de weg naar beneden niet eens en voor je gevoel ging je zo de ‘afgrond’ in. Gelukkig hebben we goede remmen en een goede auto, dus deze spannende rit naar beneden is ook weer goed gekomen. :-)

Uiteindelijk waren we rond 21:00 terug in het hotel en hebben we op ons Kingsize bed nog even naar de laatste twee X Factor (wat we volgen) uitslagen, via RTL Gemist, gekeken en zijn we daarna gaan slapen.

We hebben een hele leuke dag In San Francisco gehad, maar het is niet een stad waar we nog een keer naartoe zouden gaan. Deze ene dag was precies goed zo.

  

Tot het volgende stukje weer, wat ik vanuit Pismo Beach (gaan we woensdag naartoe) zal schrijven.

Marjolein