Nadat we zo’n beetje 48 uur van de buitenwereld afgesloten zijn geweest (eerst hadden we geen internet en telefoonbereik in Death Valley en vervolgens hadden we dat gisteravond ook weer niet in El Portal, bij Yosemite Park: zelfs tot vandaag 17:00 uur hadden we geen bereik!) volgt hier uiteindelijk weer een verhaaltje.
Maar als we straks in San Francisco zijn (ik schrijf mijn stukje over gisteren nog een keer vanuit de auto), kunnen we wel in één keer 3 blogs met foto’s en filmpjes plaatsen, zodat jullie weer bij kunnen lezen en weer helemaal op de hoogte zijn. :-)
Na een goede nachtrust en een stevig ontbijt in Death Valley (buffet) vertrokken we om 10:45 uur voor onze langste autorit ooit: volgens de TomTom was het maar liefst 9 uur en 45 minuten rijden naar El Portal. Helaas is die bekende en belangrijke Tioga Pass dus nog steeds afgesloten en dat was het vooraf bekende gokje van de vakantie, die we verloren hebben. Nu hebben we inmiddels door dat TomTom er met langere ritten vaak zo een half uur naast zit (dan stelt ie tussendoor de verwachte aankomsttijd bij) en aangezien dit een lange route was, hoopten we dat we het in 8 tot 9 uur konden rijden. Ook omdat we allebei (op snelwegen) van doorrijden houden. Maar bij het ontbijt zei de ‘waiter’ al dat we wel rekening moesten houden met 10 uur omdat het écht een heel eind was. Nou ja, we waren voorbereid op die 10 uur, hoopten op 8 en als het er dan 9 zouden worden, zou het ook goed zijn. Best spannend was het zo’n lange reis!
De foto hieronder is ongeveer na twee uur rijden genomen.
Maar eigenlijk is de reis voorspoedig verlopen. We hebben elke keer zo’n beetje om de anderhalf – twee uur gestopt en van plek geruild en dat ging prima. We hebben de tank ook maar twee keer vol hoeven gooien dus dat viel reuze mee. Kevin had gisteren heel slim wat muziek van de laptop op het USB stickje van de fotocamera gezet en dat werkte ook nog! In onze luxe auto zit namelijk een USB ingang. Hoe deze techniek precies werkt weet ik niet, maar we hadden alleen het kabeltje van de fotocamera nodig, de fotocamera moest aan staan en toen hadden we onze eigen muziek! Heel relaxed als je door landschappen rijdt waar je geen radiobereik hebt! :-) En dan hebben we ook allebei nog even onze ogen dicht gedaan en een stukje geschreven, dus het was een lange zit maar het was wel een rit die ons heel erg meegevallen is. En natuurlijk hebben we weer door de mooiste landschappen en natuur gereden en hebben we hier onderweg ook zeker van genoten. Ook qua temperatuur was het een ritje van uitersten: we gingen weg bij 35 graden Celsius en kwamen aan bij 10 graden Celsius.
Uiteindelijk hadden we er qua tijd inderdaad aardig wat minuten afgesnoept en reden we om 19:30 al door de bergen op weg naar Yosemite Park. En om 20:15 uur stonden we geparkeerd voor het receptiehuisje van Cedar Lodge, waar we zouden verblijven. Dus we zijn om 10:45 uur vertrokken en waren om 20:15 op onze eindbestemming. Totaal zijn we 9.5 uur op pad geweest en ik denk dat we bij elkaar zo’n anderhalf uur gestopt zijn, waardoor de werkelijke reistijd op 8 uur staat. Mooi toch en leuk dat we dat vooraf al een beetje in ons hoofd hadden. :-)
We kregen een kamer op de 1e etage wat perfect was. Anders hadden we daar zelf om gevraagd trouwens, want na onze slechte motelervaring bij de Grand Canyon, willen we in een motel of lodge met een begane grond en daarboven nog een verdieping niet meer op de begane grond zitten. :P
Nadat we ons even omgekleed hadden, zijn we naar het lodge restaurant gelopen, want we hadden best wel honger. We hadden er bewust voor gekozen om niet onderweg te eten maar om gezellig bij de lodge te eten en dat hebben we dan ook gedaan. Toen we eenmaal zaten, sloeg wel de vermoeidheid van de lange reis toe, dus we besloten om alleen een hoofdgerechtje te nemen, zodat we niet al te laat terug zouden zijn op de kamer. Ik had een mega Ceasar Salad met ‘garlic bread’ en Kevin had de ‘fish & chips’: smaakten allebei uitstekend!
Na het eten gingen we eigenlijk nog vol goede moed naar de lobby, waar er tegen betaling draadloos internet zou zijn. Dit had de receptie ons namelijk bij check in verteld. Dus ons plan was om de twee stukjes die we gisteren hadden geschreven op onze blog te zetten. Maar op de 1 of andere manier was dat internet alleen te gebruiken door Engels geconfigureerde laptops en dus konden wij niet online komen. Echt belachelijk hoor dat ze zeggen dat je daar internet kan kopen en dat je dus niet online komt als je een Nederlander bent met een Nederlandse laptop!!!
Omdat we wel graag de ouders een smsje wilden sturen dat we goed waren aangekomen (vooral na deze lange reisdag) en we totaal geen telefoonbereik hadden, vroeg ik aan de receptie of ik dan niet 1 minuut van hun computer gebruik mocht maken. Het enige wat ik hoefde te doen, was inloggen op de T-Mobile site en dan vanaf die site 2 smsjes te sturen. Maar dat kon ook allemaal niet… Uiteindelijk ben ik zo brutaal geweest om naar een dame toe te lopen die wel verbinding had en met haar laptop in de lobby zat en mocht ik haar laptop even gebruiken. Gelukkig maar: de ouders waren weer op de hoogte en de blogs zouden dan nog maar een dagje en avondje moeten wachten…
En toen lagen we rond 23:00 uur moe maar weer voldaan op bed.
Inmiddels zijn we in San Francisco, dus ik ga afsluiten. Kevin zal weer over vandaag (zondag 22 mei) schrijven. Tot?
Marjolein
Hi both, wat een lange reis weer zeg. Wel fijn dat julie nu weer zijn aangekomen op de volgende plek om weer een hoop leuks te zien en te beleven. Jullie hebbe vast ondertussen al gehoord dat Excelsior na een 3-3 en 3-1 op Den Bosch nu als "finale" het tweeluik tegen Helmond Sport moet winnen. Gaat wel lukken denk toch? Andere promotieplaats gaat tussen VVV en Zwolle. Europees gezien gaat het alleen nog tussen ADO en Groningen... Tot de volgende blog. Ciao
BeantwoordenVerwijderen