Tenminste, voor ons dan, want het is hier net 00:00 uur geworden. Ik ga dus snel het verhaal van vandaag vertellen en dan vlug naar bed, want morgen staat de wekker alweer om half 6 in de ochtend!
Vanmorgen ging onze wekker om half 8. Marjolein en ik waren vrij direct klaarwakker, vandaag was namelijk “de grote dag” waarop we de helikoptervlucht boven de Grand Canyon zouden gaan maken! Na een verkwikkende douche heb ik in de lobby van het hotel de blog bijgewerkt, het bereik van het draadloze internet was namelijk zodanig klein dat we alleen in de lobby verbinding konden maken. Een klein half uurtje later, toen onze weblog weer bijgewerkt was, ging ik terug naar de kamer, waar Marjolein al druk bezig was met het “afschrijven” van de laatste kaartjes. We hebben de laatste spullen weer opgeruimd en al onze tassen naar de auto gesjouwd, om voor de tweede (en laatste) keer richting Grand Canyon te gaan.
Vliegen in een helikopter op een lege maag, dat gaat ‘m natuurlijk niet worden. Daarom hebben we een fast food ontbijtje gescoord bij Wendy’s. Marjolein had een soort tosti met ei en ik had ook een broodje met ei. Daarnaast hadden we een kleine fruitsalade, een sapje en een kom koffie. Het meest opvallende was nog het formaat van alle etenswaar: het waren zowaar normale, niet belachelijk oversizede porties! Dus dat was ook wel een keer prettig. Na het vlugge ontbijtje was het even over tienen en waren we klaar om naar Grand Canyon Airport te vertrekken.
Om kwart over 10 waren we ingecheckt bij de balie van het helikoptervliegveld. En na een korte instructiefilm en een paar minuutjes wachten, ging het dan echt gebeuren. We werden eerst nog voorzien van een reddingsvest, om vervolgens naar onze helikopter begeleid te worden.
Om kwart voor 11 zaten we in het toestel: Marjolein zat op stoel 2 (rechts achterin tegen het raam) en ik had stoel 3 (daar recht tegenover, achterstevoren in het toestel zittend dus) toegewezen gekregen. De stoelnummers waren van belang voor de gewichtsverdeling van de helikopter, dus we konden ook niet van plek ruilen. En luttele minuten later gingen we de lucht in.
Het half uurtje vloog werkelijk voorbij. En toen stonden we ineens weer met beide benen op de grond... We konden het natuurlijk niet laten om de souvenirfoto te kopen bij het verlaten van het vliegveld. We hebben nog een fles water voor onderweg gekocht, en toen verlieten we de Grand Canyon voor een vier uur durende reis naar Page, Arizona.
De rit liep eerst via de zuidelijke ingang, door het nationale park, naar de oostelijke uitgang van de Grand Canyon, zodat we her en der nog één laatste blik op het natuurschoon konden werpen. Zo’n anderhalf uur verder hebben we de auto volgetankt, en dat was maar goed ook, want vanaf dat punt tot aan Page (een rit van bijna 2 uur) kwamen we niets anders tegen dan rode rotsen en Indianenstammen die langs de kant van de weg zelfgemaakte sieraden probeerden te verkopen aan voorbijgangers. Het was een interessant ritje!
Rond 3 uur in de middag kwamen we in Page aan. Daar kwamen we weer terecht in iets typisch Amerikaans: Walmart, een megagrote supermarktketen die nog het meest doet denken aan een combinatie van de Lidl, de Makro en de Action, maar dan 4x zo groot. Hier hebben we onze watervoorraad weer aangevuld, en tevens meteen onze lunch ingeslagen. Even later waren we ingecheckt en hebben we de sandwich en de verse sapjes op de motelkamer soldaat gemaakt.
Helaas is ook het onvermijdelijke gebeurd deze vakantie: of het door het zwembad in Scottsdale komt, of door de diverse airconditionings in de auto en de hotels, Marjolein is geveld door een verkoudheidje :-( Daarom hebben we het na de lunch verder rustig aan gedaan. Marjolein heeft tot een uurtje of half 7 op bed gelegen en ik heb een beetje “gerommeld” met wat tijdschriften en puzzelboekjes. Daarna heeft Marjolein het stukje over gisteren online geplaatst en ben ik gaan douchen voor ons diner.
Gelukkig is Marjolein een stukje opgeknapt van het middagdutje en zaten we later op de avond weer gezellig aan tafel bij Pizzeria Canyon King. We hadden allebei geen zin in pizza, maar wel in pasta, en op de heenweg hadden we dit leuke restaurant al gezien, dus was de keuze snel gemaakt. Ik had een lasagna en Marjolein de spaghetti Bolognese. Het eten was uitstekend, de bediening relaxed en niet eens zo overdreven als de meesten hier, en de ambiance van het oude radarschip (of was het stiekem toch een replica?) was ook te gek. Al met al hebben we een geslaagd en gezellig diner gehad.
En nu zijn we weer een tijdje op de kamer, hebben we alle foto’s en video’s weer uitgezocht en ligt Marjolein al te slapen. Ik ga daar maar eens snel naast kruipen, want het is alweer half 1 en over 5 uur gaat de wekker alweer. Waarom zo vroeg? Tsja, je bent voetbalgek of je bent het niet hè...
Tot later!
Haha, voetbalgekken! Hier is het nu nog minder dan 2 uur voor de aftrap. De spanning begint al te komen merk je overal. Ik ga natuurlijk duimen voor Twente, zometeen zelf naar de Kuip voor het echte werk ;-) Ik zal nog smsen wat het is geworden bij Feyenoord en ook bij 020-Twente maar blijkbaar kunnen jullie het wel aardig volgen vanuit Page, USA. Hele gave foto's en filmpjes vooral ook!
BeantwoordenVerwijderenVriendelijke Feyenoord-groet, Michel