Effe wachte...

Goedemorgen!

Bij deze weer een update vanuit Bryce Canyon! We hebben gisteren een bijzondere dag gehad, daar ga ik nu alles over vertellen.

Om half 9 werden we wakker en een kwartier later zaten we aan het ontbijt. Het ontbijt van het Best Western was weer uitstekend, zeker voor Amerikaanse begrippen. Na een kop koffie, een sapje en twee broodjes, waren we klaar om te douchen, de spullen te pakken, uit te checken en op pad te gaan.

Maar eerst moesten we naar de “Urgent Care” van het Page Hospital. Marjolein heeft een aantal jaren terug last gehad van een kwaaltje, en dit is nu tijdens de vakantie weer teruggekomen… Erg sneu en vervelend :-( Dus reden we naar het ziekenhuis, waar aan de balie alles netjes uitgelegd werd. En vervolgens zaten we dus in de wachtkamer.

Zo’n drie kwartier later, waren we aan de beurt en mochten we met de verpleger mee naar het eerste kamertje. Hier werd de bloeddruk, temperatuur, gewicht en lengte opgemeten en een aantal vragen gesteld: wat voor soort pijn heb je, hoeveel pijn doet het op schaal van 0 tot 10, enzovoorts. Toen deze intakeprocedure afgerond was, werden we doorverwezen naar het tweede kamertje, waar de dokter de diagnose zou stellen en de vervolgacties zou benoemen. En dus zaten we weer te wachten...

Weer zo’n drie kwartier later, kwam (eindelijk) de arts binnenlopen. En nadat ze de klachten gehoord en gezien had, gaf ze eigenlijk twee opties: of een antibioticakuur, of de plek opensnijden – en dan alsnog de antibioticakuur. Marjolein en snijden is geen gelukkige combinatie, bovendien zou dat betekenen dat we de rest van de vakantie niet meer kunnen zwemmen (en die mogelijkheid is erg groot straks in Las Vegas), dus heeft ze ervoor gekozen het bij een kuurtje te houden. Een conclusie die we zelf twee uur eerder eigenlijk al gesteld hadden :-) Maar zonder “prescription” (recept) kun je nu eenmaal niet aan antibiotica komen, dus is het voor een goed doel geweest. Even later stonden we weer buiten met het recept, op weg naar de Walmart Pharmacy om de medicatie op te halen.

Het was inmiddels half 2, en dat betekent lunchtijd voor de Pharmacy medewerkers. Dus stonden we voor gesloten rolluiken en konden we nog een half uurtje wachten. Om de tijd te doden – en omdat we inmiddels best trek hadden gekregen – zijn we een hapje gaan eten bij “Jack in the Box”, een fastfoodketen die meer dan alleen hamburgers en kip serveert, maar ook tostiachtige hapjes. De lunch was dus heerlijk!

Toen we uitgeluncht waren, reden we terug naar de Pharmacy. Na het overhandigen van het recept zei de apotheker (die overigens Kevin heette, aardige jongen was dat!) dat het medicijn nog gemaakt moest worden en dat het nog een uurtje zou kunnen duren... Nu kennen jullie Marjolein natuurlijk ook al wat langer dan vandaag, dus dat uurtje werd uiteindelijk een kwartier :-) Dus liepen we nog maar even de Subway in voor een drankje en om een kwartiertje te wachten...

Uiteindelijk was het kwart voor 3 en konden we – eindelijk – op pad naar Bryce Canyon! Nu blijkt het in Utah, waar Bryce Canyon ligt, een uur later te zijn dan in Arizona, waar we net vandaan kwamen. Na een reis over onverharde weggetjes en tussen prachtige oranjerode bergen door, en met een uur tijdsverschil, kwamen we om 7 uur aan in 105 E Center Street, Bryce Canyon.

Alleen 105 E Center Street, Bryce Canyon bleek dus iets anders te zijn dan 105 E Center Street, Bryce Canyon City, waardoor de TomTom ons even op een dwaalspoor heeft gezet. Het verwarrende was, dat de plek waar we aankwamen, ook allerlei inns, hotels en lodges had, zodat het leek alsof we wel degelijk in de juiste buurt zaten. Nadat we een restaurantje waren binnengelopen om het even na te vragen, hebben we “Bram” (de naam van onze TomTom-stem) uitgezet en zijn we op eigen houtje, met de instructies van de vriendelijke serveerster, naar de juiste locatie gereden, waar we even voor half 8 aankwamen.

We hadden inmiddels al best weer trek gekregen. Gelukkig lag het restaurant aan de overkant van de weg en na een korte opfrispauze zijn we naar het restaurant gelopen. Gekleed in een shirt, vest én jas, want ’s avonds en ’s nachts is het hier niet warmer dan 3 tot 8 graden. Echt bizar! Een paar dagen geleden liepen we nog met shirtjes zonder mouwen en korte broeken in temperaturen van dertig-plus, terwijl een paar honderd mijl verder de temperatuur rond het vriespunt ligt!

Het was best druk in het restaurant en dus moesten we in de rij wachten (ja, wachten is wel een rode draad in dit stukje) op een tafeltje. Gelukkig duurde dit niet erg lang en een kwartier later zaten we aan tafel. We hadden ervoor gekozen om van het buffet gebruik te maken, wat er keurig uitzag (een uitgebreide saladebar, diverse soepen, vis, vlees, gevogelte, garnituur en een dessertbuffet met softijs, taartjes, brownies en andere lekkernijen) en goed smaakte. We hebben zelfs van ons eerste Amerikaanse wijntje kunnen proeven! Even later, rond een uurtje of 10, waren we weer op de kamer (met krakende vloeren – we hebben medelijden met onze onderburen...) en niet veel later lagen we lekker te slapen.

Vandaag gaan we Bryce Canyon echt verkennen, iets dat eigenlijk voor gisteren op de planning stond, maar door omstandigheden en overmacht is dit er niet van gekomen. Gelukkig is alles nu helemaal in orde, Marjolein d’r verkoudheid wordt ook minder en we gaan ervan uit dat de antibiotica ook aanslaat, zodat de rest van de vakantie weer helemaal top wordt! Na de Canyon hebben we weer een rit van meer dan vier uur voor de boeg, voor drie dagen Las Vegas. Maar daarover gaat Marjolein alles vertellen. Dus see you in Vegas!

Kevin