Omdat we gisteren in het motel bij de Grand Canyon geen internet hadden, plaatsen we vandaag 2 blogs: ik schrijf over gisteren (vrijdag de 13e) en Kevin later over vandaag (zaterdag de 14e).
Gisterochtend begon de dag nog in Scottsdale, waar we een keer vroeg zijn opgestaan omdat we een reis van ruim 4 uur naar de Grand Canyon voor de boeg hadden. We hadden de wekker om 07:00 uur gezet, met het plan om rond 09:00 uur weg te rijden. En voor de tweede keer op rij deze vakantie, reden we precies op het tijdstip weg dat we in gedachten hadden. We leven hier eigenlijk van dag tot dag en willen niet te veel plannen (ja ja, zelfs ik ga met deze gedachte mee!) en we zien wel hoe het loopt: daar is het ook vakantie voor namelijk. :-) Maar als je weet dat je lang moet rijden en dat je ergens naartoe gaat, waar je veel wilt zien, moet je dat wel een beetje plannen natuurlijk.
Het ontbijt was inclusief bij de kamerprijs maar stelde niet heel veel voor. Het was geen buffetje maar we kregen een kaartje waar 5 soorten (klein) ontbijt op stonden. En je mocht er maar 1 van de 5 kiezen en niets combineren. Zo had ik scrambled eggs op toast en een klein beetje fruit en Kevin had 2 mini croissants met jam en dat was het. Op zich ook wel prima voor de lijn natuurlijk, maar als je honger hebt, is het maar een beetje. Maar... we kregen het maar dus eigenlijk mochten we er niets van zeggen. De dag ervoor hadden we al wel een Dunkin Donuts gezien, dus jullie raden het al: daar zijn we nog een lekkere kop koffie / sapje en donut gaan halen!
En toen was het precies 09:00 uur en reden we uit Scottsdale weg. En dat is bijzonder hoor: zelfs doordeweeks is Kev niet zo snel vooruit te branden, ha ha.
Daarna zijn we naar de kamer gegaan, maar de receptie had een foutje gemaakt omdat de kamer nog helemaal niet schoon was! Is ook wel apart om dit een keer zelf als gast mee te maken. Omdat er een Housekeeping dame op de gang liep en de receptie in een ander gebouw was, heb ik haar gevraagd of ze niet toevallig in diezelfde gang een andere schone kamer had. En dat had ze! Zij heeft voor ons naar de receptie gebeld om dit door te geven en heeft voor ons de kamer open gedaan. Wij hoefden dan alleen nog bij de receptie een nieuwe sleutel op te halen. We kregen veel ‘apologies’ van zowel Housekeeping (‘we hebben 20 kamers per dag en dit was de laatste’) als van de receptie (‘ik heb een fout gemaakt en het spijt me echt maar ik zorg meteen dat er een nieuwe sleutel klaar ligt’) en dan is er helemaal niets aan de hand! Foutje is menselijk toch en ze hebben het meteen netjes opgelost, dus prima!
De kamer was weer lekker ruim (daar hebben we echt niet over te klagen) met 2 queensize bedden! Inmiddels zijn we er achter dat de hotels hier of een kingsize of een queensize bed hebben (maar één bed) en dat de motels allebei twee van die bedden hebben. Waarschijnlijk worden deze kamers veel door families met kinderen gebruikt, omdat motels hier goedkoper zijn. Maar wij hebben er geen problemen mee hoor: we kiezen één bed uit om in te slapen één om de tassen en andere spullen op te zetten. :-)
Inmiddels was het 14:30 uur en zijn we ons gauw gaan insmeren en zijn we weer in de auto gestapt. Want we stonden te popelen om de rest van de middag en begin van de avond in die wereldberoemde Grand Canyon door te brengen...
Het was vanaf het motel nog 20 minuten rijden en toen we bij het ‘Visitor Center’ aankwamen, zijn we eerst rond gaan lopen en hebben we ons laten informeren. We wilden in eerste instantie een ‘sunset tour’ boeken, waarbij je met een jeep de Canyon in ging, maar de laatste tour was al weg. Volgens de erg vriendelijke meneer aan de balie, konden we echter prima zelf met de auto op pad en waren alle uitzichtpunten met de auto te doen. Wisten wij allemaal veel! Die Canyon is zo ontzettend groot (zeker 400 km) dat de auto het makkelijkste vervoermiddel is om ‘m te verkennen. En lekker makkelijk ook, zodat je al je spullen bij je kan houden. Dus we hebben een pas gekocht (voor 80 Dollar hebben we nu een jaarkaart, waarmee we toegang hebben tot álle Nationale Parken en wat voor ons voordeliger is, aangezien we nog 2 parken gaan bezoeken), hebben een plattegrond en een informatiekrantje gekregen en konden aan onze Grand Canyon reis beginnen: spannend!
Oja, vergeet ik bijna helemaal te vertellen dat we, voordat we echt de Canyon in gingen, nog even teruggereden zijn naar Grand Canyon Airport, waar we voor vanochtend 10:45 uur een helikoptervlucht van 25-30 minuten geboekt hebben! Iedereen had ons aangeraden om dit 1 dag van tevoren te boeken en dat is gelukt. In het hoogseizoen staat daar geloof ik een week van tevoren voor, maar dit kon prima een dag van tevoren en 10:45 vonden we allebei een mooie tijd. Kost je een vermogen, maar hier hadden we dan ook van tevoren rekening mee gehouden, omdat dit echt iets was wat we wilden doen. En ik moet eerlijk zeggen dat we van onze ouders en van Kevin zijn oma een vakantie extraatje hebben gekregen, waar we deze tocht (maar daar gaat Kevin later alles over vertellen) van hebben gedaan: dus ouders en oma hartstikke bedankt!!!
Maar goed, nu weer terug naar de ingang van de Grand Canyon. In het begin zagen we nog niet zoveel want je reed op een berg weggetje met links en rechts bomen. Maar na 10 minuten was daar het eerste uitzichtpunt, waar we onze ogen uit keken! Je weet gewoon niet wat je ziet en het is ook moeilijk te omschrijven. Wat je ziet, is allemaal natuurlijk ontstaan en is echt te bizar voor woorden. Zie hieronder voor enkele foto’s. Deze hebben we verkleind maar worden groter als jullie er op klikken.
Bij de snackbar hebben we ons diner gekocht: 2 flesjes drinken, een echte Amerikaanse hotdog en een gezond broodje tonijn en kalkoen en deze hebben we meegenomen naar ‘Navajo Point’, waar we een soort gepicknickt hebben bovenop een berg en waarvandaan we ook weer een geweldig uitzicht hadden. Het was toen namelijk bijna 18:30 uur en de zonsondergang zou rond 19:25 plaats vinden. Dit was ook weer zo’n bekend uitzichtpunt maar een zonsondergang met nog 100 mensen bekijken is natuurlijk niet romantisch, dus zijn we een stukje gaan lopen en hebben we in alle rust ons eigen privé plekje gevonden. En schoonschuimpen (Pim en Wilma): hier hebben we heerlijk op het rode dekentje gezeten, dus we hebben het niet voor niets meegenomen ha ha. Zie de foto hieronder trouwens: zó dicht zaten we bij de rand...
Na de zonsondergang werd het wel meteen heel fris, dus heb ik het dekentje nog een keer gebruikt waar het voor gemaakt is ;-) en zijn we teruggelopen naar de auto. Het was toen nog ruim een uur terug rijden naar het motel en toen we daar waren aangekomen, waren we ook helemaal gaar kan ik je zeggen. Gaar na een lange rijdag en een middag en avond vol indrukken. Maar... we hebben eerst alle kaarten nog geschreven en rond 23:00 lagen we op bed.
Ik kan jullie wel alvast vertellen dat we pech hadden qua nachtrust. Er sliep waarschijnlijk een gezin met 2 kinderen boven ons, die om 23:00 uur pas aankwamen en om 04:00 uur de wekker alweer hadden staan. Jeetje, wat was het gehorig daar allemaal. Je hoorde echt iedere stap die boven ons gezet werd en alles kraakte! Tussen 23:00 en 24:00 was het dus een pestherrie en om 04:00 uur begon de ellende weer. En met het woord ellende overdrijf ik niet. Tussen 04:00 en 05:30 ging de hele familie douchen en werden de spullen weer ingepakt en de kinderen aangekleed. En er werd vooral heel veel heen en weer gelopen: vreselijk! Wij hebben dus geen oog dicht gedaan en baalden echt enorm (‘hadden we nu toch die oorspronkelijke kamer maar gehad die nog niet schoon was...) maar zoiets is overmacht en was gewoon pech. Toch nog een soort pech dus, maar dan in de nacht ná vrijdag de 1... En de wekker ging vanmorgen weer om 07:30 uur, dus dat was balen maar is helaas niet anders!
En hiermee komt alweer een einde aan mijn stukje over gisteren. We zijn inmiddels aangekomen in de volgende plaats ‘Page’ en Kevin neemt het schrijfstokje van mij over!
Marjolein
P.S. Alle foto's van 13 mei vinden jullie hier!
Wat een uitzicht daar, heel gaaf! Beetje jammer van de slechte nachtrust :-(
BeantwoordenVerwijderen