Effe wachte...

Goedemorgen!

Bij deze weer een update vanuit Bryce Canyon! We hebben gisteren een bijzondere dag gehad, daar ga ik nu alles over vertellen.

Om half 9 werden we wakker en een kwartier later zaten we aan het ontbijt. Het ontbijt van het Best Western was weer uitstekend, zeker voor Amerikaanse begrippen. Na een kop koffie, een sapje en twee broodjes, waren we klaar om te douchen, de spullen te pakken, uit te checken en op pad te gaan.

Maar eerst moesten we naar de “Urgent Care” van het Page Hospital. Marjolein heeft een aantal jaren terug last gehad van een kwaaltje, en dit is nu tijdens de vakantie weer teruggekomen… Erg sneu en vervelend :-( Dus reden we naar het ziekenhuis, waar aan de balie alles netjes uitgelegd werd. En vervolgens zaten we dus in de wachtkamer.

Zo’n drie kwartier later, waren we aan de beurt en mochten we met de verpleger mee naar het eerste kamertje. Hier werd de bloeddruk, temperatuur, gewicht en lengte opgemeten en een aantal vragen gesteld: wat voor soort pijn heb je, hoeveel pijn doet het op schaal van 0 tot 10, enzovoorts. Toen deze intakeprocedure afgerond was, werden we doorverwezen naar het tweede kamertje, waar de dokter de diagnose zou stellen en de vervolgacties zou benoemen. En dus zaten we weer te wachten...

Weer zo’n drie kwartier later, kwam (eindelijk) de arts binnenlopen. En nadat ze de klachten gehoord en gezien had, gaf ze eigenlijk twee opties: of een antibioticakuur, of de plek opensnijden – en dan alsnog de antibioticakuur. Marjolein en snijden is geen gelukkige combinatie, bovendien zou dat betekenen dat we de rest van de vakantie niet meer kunnen zwemmen (en die mogelijkheid is erg groot straks in Las Vegas), dus heeft ze ervoor gekozen het bij een kuurtje te houden. Een conclusie die we zelf twee uur eerder eigenlijk al gesteld hadden :-) Maar zonder “prescription” (recept) kun je nu eenmaal niet aan antibiotica komen, dus is het voor een goed doel geweest. Even later stonden we weer buiten met het recept, op weg naar de Walmart Pharmacy om de medicatie op te halen.

Het was inmiddels half 2, en dat betekent lunchtijd voor de Pharmacy medewerkers. Dus stonden we voor gesloten rolluiken en konden we nog een half uurtje wachten. Om de tijd te doden – en omdat we inmiddels best trek hadden gekregen – zijn we een hapje gaan eten bij “Jack in the Box”, een fastfoodketen die meer dan alleen hamburgers en kip serveert, maar ook tostiachtige hapjes. De lunch was dus heerlijk!

Toen we uitgeluncht waren, reden we terug naar de Pharmacy. Na het overhandigen van het recept zei de apotheker (die overigens Kevin heette, aardige jongen was dat!) dat het medicijn nog gemaakt moest worden en dat het nog een uurtje zou kunnen duren... Nu kennen jullie Marjolein natuurlijk ook al wat langer dan vandaag, dus dat uurtje werd uiteindelijk een kwartier :-) Dus liepen we nog maar even de Subway in voor een drankje en om een kwartiertje te wachten...

Uiteindelijk was het kwart voor 3 en konden we – eindelijk – op pad naar Bryce Canyon! Nu blijkt het in Utah, waar Bryce Canyon ligt, een uur later te zijn dan in Arizona, waar we net vandaan kwamen. Na een reis over onverharde weggetjes en tussen prachtige oranjerode bergen door, en met een uur tijdsverschil, kwamen we om 7 uur aan in 105 E Center Street, Bryce Canyon.

Alleen 105 E Center Street, Bryce Canyon bleek dus iets anders te zijn dan 105 E Center Street, Bryce Canyon City, waardoor de TomTom ons even op een dwaalspoor heeft gezet. Het verwarrende was, dat de plek waar we aankwamen, ook allerlei inns, hotels en lodges had, zodat het leek alsof we wel degelijk in de juiste buurt zaten. Nadat we een restaurantje waren binnengelopen om het even na te vragen, hebben we “Bram” (de naam van onze TomTom-stem) uitgezet en zijn we op eigen houtje, met de instructies van de vriendelijke serveerster, naar de juiste locatie gereden, waar we even voor half 8 aankwamen.

We hadden inmiddels al best weer trek gekregen. Gelukkig lag het restaurant aan de overkant van de weg en na een korte opfrispauze zijn we naar het restaurant gelopen. Gekleed in een shirt, vest én jas, want ’s avonds en ’s nachts is het hier niet warmer dan 3 tot 8 graden. Echt bizar! Een paar dagen geleden liepen we nog met shirtjes zonder mouwen en korte broeken in temperaturen van dertig-plus, terwijl een paar honderd mijl verder de temperatuur rond het vriespunt ligt!

Het was best druk in het restaurant en dus moesten we in de rij wachten (ja, wachten is wel een rode draad in dit stukje) op een tafeltje. Gelukkig duurde dit niet erg lang en een kwartier later zaten we aan tafel. We hadden ervoor gekozen om van het buffet gebruik te maken, wat er keurig uitzag (een uitgebreide saladebar, diverse soepen, vis, vlees, gevogelte, garnituur en een dessertbuffet met softijs, taartjes, brownies en andere lekkernijen) en goed smaakte. We hebben zelfs van ons eerste Amerikaanse wijntje kunnen proeven! Even later, rond een uurtje of 10, waren we weer op de kamer (met krakende vloeren – we hebben medelijden met onze onderburen...) en niet veel later lagen we lekker te slapen.

Vandaag gaan we Bryce Canyon echt verkennen, iets dat eigenlijk voor gisteren op de planning stond, maar door omstandigheden en overmacht is dit er niet van gekomen. Gelukkig is alles nu helemaal in orde, Marjolein d’r verkoudheid wordt ook minder en we gaan ervan uit dat de antibiotica ook aanslaat, zodat de rest van de vakantie weer helemaal top wordt! Na de Canyon hebben we weer een rit van meer dan vier uur voor de boeg, voor drie dagen Las Vegas. Maar daarover gaat Marjolein alles vertellen. Dus see you in Vegas!

Kevin

Nu hebben we al het moois ook nog vanaf het water bekeken!

Goedenavond allemaal,

Het is hier alweer zondagavond 21:00 uur en we hebben er een lange dag op zitten. Vanmorgen ging de wekker al om 05:15 uur! omdat Kevin het voetbal vanaf de aftrap wilde volgen. Zelf had ik zoiets van ‘ik slaap een uur langer en volg het dan wel vanaf de 2e helft’ ha ha. Maar respect voor Kevin dat hij er ook écht zo vroeg uit is gegaan!

Via de laptop (gelukkig hebben we hier in Page een snelle internetverbinding) hebben we uiteindelijk naar Radio 1 en naar Radio Rijnmond kunnen luisteren en via één of ander vaag internetkanaal konden we op een klein schermpje ook de wedstrijd Ajax-Twente zien. We hebben het nog 3-1 zien worden in Amsterdam maar daarna viel de verbinding weg en hebben we de slotfase helaas moeten missen. Maar tot die tijd was het reuze spannend!

Wij baalden natuurlijk nog het meeste van de wedstrijd Vitesse-Excelsior. Om de nacompetitie te ontlopen, moesten we met 4 doelpunten verschil winnen. En wat is het geworden: 1-4… Dus we hadden er óf eentje meer moeten scoren óf dat tegendoepunt had niet mogen vallen. In ieder geval was het nu extra zuur en balen, dat we op 1 doelpunt verschil en een heel goed seizoen met verrassend veel punten, toch de nacompetitie moeten spelen. Ach ja, het is maar voetbal natuurlijk, maar we hebben wel even staan vloeken.

Daarna zijn we maar meteen doorgegaan naar het ontbijt, wat verrassend uitgebreid is hier. Er stond gesneden fruit, er waren bagels en ook ‘normale’ broodjes en ook kon je een wafel maken. En dit ontbijt was inclusief, dus hier hebben we even goed van genoten.

Na het ontbijt ben ik weer terug naar bed gegaan, omdat ik me helaas alleen maar rotter ben gaan voelen. Die verkoudheid heeft meteen heftig doorgezet: ik loop de hele dag te niezen en te snuiten, heb rode ogen, heb een rode neus en heb totaal geen energie. Echt zwaar klote dus!!! Gelukkig zitten we nu een paar dagen op plekjes waar we ook wel wat minder kunnen zien en het wat rustiger aan kunnen doen, dus dat doen we dan ook maar. Na het ontbijt hebben we aan Housekeeping gevraagd of de kamer na 12:00 uur schoongemaakt zou kunnen worden (gebeurt normaal in de ochtend) omdat ik me niet lekker voelde en nog even wilde slapen en dat was gelukkig geen probleem. De service hier is echt prima en Best Western is een fijne hotelketen! Ik heb ook nog een beetje kunnen slapen en om 11:30 ben ik gaan douchen en een half uurtje later zijn we ingesmeerd en al vertrokken, op weg naar ‘Lake Powell’.

Het was gelukkig maar 10 minuten rijden en bij de ingang van het nationale park kwam onze ‘annual national parks pass’ alweer goed van pas, waardoor we geen entreegeld en parkeergeld hoefden te betalen. We zijn eerst naar de haven gereden, waar we voor 16:15 uur de ‘Antelope Boat Trip’ van 1.5 uur hebben geboekt. We zitten hier namelijk nog steeds in het gebied van mooie bergen, rotsen en canyons en nadat we dit natuurfenomeen al per auto en per helikopter hadden bekeken, mocht verkenning per boot natuurlijk niet ontbreken. :-) En het is echt schitterend hier. Je zit midden in de woestijn en ineens is daar een super mooi meer: het Lake Powell, met daarin de beroemde Glen Canyon Dam.

  

Nadat we de boottocht hadden gereserveerd, zijn we het gebied eerst nog even met de auto gaan verkennen. We zijn een stuk het land ingereden en hebben gezien hoe de armere Amerikanen hier op een soort woonwagenkamp wonen. We hebben ook genoten van een aantal uitzichtpunten, hebben een wandeling langs de haven gemaakt en hebben op een bankje in het zonnetje een sapje en Ben & Jerry’s ijsje genuttigd: was heerlijk! Vandaag was het hier trouwens zo’n 28 graden en zonnig: uitstekend weertje dus. Waar we morgen naartoe gaan, is het echter maar (maximum) 13 graden en is het ’s nachts net boven het vriespunt en zo blijven we een reis van uitersten maken.

Om 16:00 hebben we ons weer gemeld bij de haven en kon onze boottocht beginnen. Ik denk dat we met zo’n 50 personen op de boot zaten, waarvan er maar 18 plekjes op het bovendek waren. Voordat we naar de ligplaats van de boot liepen, had ik dit namelijk als tip van een toeriste meegekregen die net van de boot af kwam: ‘zorg dat je als één van de eerste aan boord bent en een plekje op het bovendek bemachtigt want de andere plekjes zijn binnen’ en dat hadden we goed in ons oren geknoopt. En... het is gelukt en we zaten lekker buiten!

De tocht zelf begon op het open meer en we gingen eerst met volle kracht (lachen, want er kwam ook buiswater over het dek heen, wat veel gillende mensen tot gevolg had) naar de Antelope Canyon, waar we helemaal doorheen konden varen. Zie hieronder voor 2 filmpjes en wat foto’s.

  

Tijdens het varen kregen we ook veel informatie die in het Engels door een koptelefoon werd verteld. Goed geregeld dus! De witte stukken op de rotsen, geven aan hoe laag en hoog het water van de rivier kan staan. Nu stond het water laag maar dat kan zomaar veranderen. En dat wordt allemaal weer geregeld door die Glen Canyon Dam. Dit Lake Powell is in ieder geval ontzettend belangrijk voor Amerika, want er werd verteld dat er 24 miljoen mensen van dit water afhankelijk zijn. Echt heel indrukwekkend allemaal!

Na de Canyons zijn we ook nog naar de dam toe gevaren en daarna begon de terugreis alweer. Die anderhalf uur zijn voorbij gevlogen, maar het was echt een mooi tochtje en ook hebben we onderweg nog van het lekkere weer kunnen genieten. :-)

Oh ja, de foto links is nog vanaf de wal gemaakt, de tweede foto vanaf het water.

Toen we weer aan wal stonden, zijn we meteen naar de auto gelopen en zijn we naar de supermarkt gereden, waar we nog wat verse sapjes en nieuwe zakdoekjes voor mij hebben gekocht. Daarna hebben we bij de Subway twee extra grote verse bruine broodjes gekocht (tonijn, sla en tomaat voor mij en ‘steak and cheese’ voor Kevin) en zijn we nog even langs de pizzeria gereden waar we gisteravond gedineerd hebben. Hier wilden we nog een mooie foto van maken, wat gisteren niet lukte omdat het toen al helemaal donker was. Hierbij dus alsnog de foto’s van dit bijzondere restaurant, waar we heerlijk gegeten hebben:

Omdat ik toch wel erg blij was dat de dag er op zat, hebben we dus op de kamer gegeten en zijn we er niet meer uit geweest. Ik heb meteen een hete douche genomen en heb daarna wat mailtjes bijgewerkt, heb opgeruimd en ben nu dit stukje aan het typen. Als ik hier mee klaar ben, gaan we gauw slapen want Kevin is toch ook wel gaar na maar 4 uurtjes slaap van afgelopen nacht en weer een hele dag hier.

Morgenochtend gaan we op weg naar onze volgende bestemming: Bryce Canyon. Dit is ook weer een nationaal park, waarbij we veel moois zullen zien, maar waarbij we het wel rustig aan, en op ons eigen tempo, kunnen doen allemaal. Kevin heeft aangeboden om morgen het hele stuk (3 uur) te rijden, aangezien ik niet helemaal scherp ben nu, dus dat vind ik wel een prettig idee. Uiteraard stoppen we dan tussendoor wel om even te pauzeren. Hopelijk voel ik me snel weer beter want vanaf dinsdag komen we aan in Las Vegas, waar we 3 dagen en nachten zullen blijven!!!

Marjolein

Sprakeloos

Goedenacht!
Tenminste, voor ons dan, want het is hier net 00:00 uur geworden. Ik ga dus snel het verhaal van vandaag vertellen en dan vlug naar bed, want morgen staat de wekker alweer om half 6 in de ochtend!

Vanmorgen ging onze wekker om half 8. Marjolein en ik waren vrij direct klaarwakker, vandaag was namelijk “de grote dag” waarop we de helikoptervlucht boven de Grand Canyon zouden gaan maken! Na een verkwikkende douche heb ik in de lobby van het hotel de blog bijgewerkt, het bereik van het draadloze internet was namelijk zodanig klein dat we alleen in de lobby verbinding konden maken. Een klein half uurtje later, toen onze weblog weer bijgewerkt was, ging ik terug naar de kamer, waar Marjolein al druk bezig was met het “afschrijven” van de laatste kaartjes. We hebben de laatste spullen weer opgeruimd en al onze tassen naar de auto gesjouwd, om voor de tweede (en laatste) keer richting Grand Canyon te gaan.

Vliegen in een helikopter op een lege maag, dat gaat ‘m natuurlijk niet worden. Daarom hebben we een fast food ontbijtje gescoord bij Wendy’s. Marjolein had een soort tosti met ei en ik had ook een broodje met ei. Daarnaast hadden we een kleine fruitsalade, een sapje en een kom koffie. Het meest opvallende was nog het formaat van alle etenswaar: het waren zowaar normale, niet belachelijk oversizede porties! Dus dat was ook wel een keer prettig. Na het vlugge ontbijtje was het even over tienen en waren we klaar om naar Grand Canyon Airport te vertrekken.

Om kwart over 10 waren we ingecheckt bij de balie van het helikoptervliegveld. En na een korte instructiefilm en een paar minuutjes wachten, ging het dan echt gebeuren. We werden eerst nog voorzien van een reddingsvest, om vervolgens naar onze helikopter begeleid te worden.

Om kwart voor 11 zaten we in het toestel: Marjolein zat op stoel 2 (rechts achterin tegen het raam) en ik had stoel 3 (daar recht tegenover, achterstevoren in het toestel zittend dus) toegewezen gekregen. De stoelnummers waren van belang voor de gewichtsverdeling van de helikopter, dus we konden ook niet van plek ruilen. En luttele minuten later gingen we de lucht in.

En hier zou ik dan een heel stuk neer kunnen zetten over hoe fantastisch, geweldig, adembenemend indrukwekkend dit was. Maar ik ben er eigenlijk gewoon sprakeloos van. Ik hoop dat deze beelden een idee geven van hoe geweldig het was, al is het maar een heel klein beetje. Dit is echt één van de indrukwekkendste dingen die ik ooit heb meegemaakt.

Het half uurtje vloog werkelijk voorbij. En toen stonden we ineens weer met beide benen op de grond... We konden het natuurlijk niet laten om de souvenirfoto te kopen bij het verlaten van het vliegveld. We hebben nog een fles water voor onderweg gekocht, en toen verlieten we de Grand Canyon voor een vier uur durende reis naar Page, Arizona.

De rit liep eerst via de zuidelijke ingang, door het nationale park, naar de oostelijke uitgang van de Grand Canyon, zodat we her en der nog één laatste blik op het natuurschoon konden werpen. Zo’n anderhalf uur verder hebben we de auto volgetankt, en dat was maar goed ook, want vanaf dat punt tot aan Page (een rit van bijna 2 uur) kwamen we niets anders tegen dan rode rotsen en Indianenstammen die langs de kant van de weg zelfgemaakte sieraden probeerden te verkopen aan voorbijgangers. Het was een interessant ritje!

Rond 3 uur in de middag kwamen we in Page aan. Daar kwamen we weer terecht in iets typisch Amerikaans: Walmart, een megagrote supermarktketen die nog het meest doet denken aan een combinatie van de Lidl, de Makro en de Action, maar dan 4x zo groot. Hier hebben we onze watervoorraad weer aangevuld, en tevens meteen onze lunch ingeslagen. Even later waren we ingecheckt en hebben we de sandwich en de verse sapjes op de motelkamer soldaat gemaakt.

Helaas is ook het onvermijdelijke gebeurd deze vakantie: of het door het zwembad in Scottsdale komt, of door de diverse airconditionings in de auto en de hotels, Marjolein is geveld door een verkoudheidje :-( Daarom hebben we het na de lunch verder rustig aan gedaan. Marjolein heeft tot een uurtje of half 7 op bed gelegen en ik heb een beetje “gerommeld” met wat tijdschriften en puzzelboekjes. Daarna heeft Marjolein het stukje over gisteren online geplaatst en ben ik gaan douchen voor ons diner.

Gelukkig is Marjolein een stukje opgeknapt van het middagdutje en zaten we later op de avond weer gezellig aan tafel bij Pizzeria Canyon King. We hadden allebei geen zin in pizza, maar wel in pasta, en op de heenweg hadden we dit leuke restaurant al gezien, dus was de keuze snel gemaakt. Ik had een lasagna en Marjolein de spaghetti Bolognese. Het eten was uitstekend, de bediening relaxed en niet eens zo overdreven als de meesten hier, en de ambiance van het oude radarschip (of was het stiekem toch een replica?) was ook te gek. Al met al hebben we een geslaagd en gezellig diner gehad.

En nu zijn we weer een tijdje op de kamer, hebben we alle foto’s en video’s weer uitgezocht en ligt Marjolein al te slapen. Ik ga daar maar eens snel naast kruipen, want het is alweer half 1 en over 5 uur gaat de wekker alweer. Waarom zo vroeg? Tsja, je bent voetbalgek of je bent het niet hè...

Tot later!

Kevin

Page, Best Western

We vervolgen onze reis naar de stad Page in Arizona, pal tegen de grens met Utah aan. Deze stad is ooit ontstaan als tijdelijke stad voor de damwerkers. Het is dan ook een relatief kleine stad, met zo'n 7.000 inwoners.

Page is onder toeristen vooral bekend om de vele kloven (canyons) en meren. Met name Lake Powell, het kunstmatige meer achter de Glen Canyon Dam, in de Coloradorivier. Op het meer kan ook met een boot, kayak of raft rondgetoerd worden. Verder kun je in Navajo Village zien hoe de "Native Americans" leefden, en kan er met een heuse buggy door de canyons van Page getourd worden.

In Page verblijven we in het Best Western Arizona Inn hotel. Het is een comforthotel voor gasten met hoge eisen (3-sterren) en heeft 102 kamers. De kamers zijn onder meer uitgerust met gratis draadloos internet en koffie- en theefaciliteiten. Ook het "deluxe continental breakfast" spreekt ons wel aan!